ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ

ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ

6/10/23

Θεσσαλονίκη 

μάνα ζωή πόλι μαγική ,

ένα μπράβο ένα αντίο 

είσαι όλη η ιστορία 

βυζαντινό μουσείο ,

στέκεις ακόμη λαμπερή 

σε μια άλλη εποχή 

που σε  ανήκει,

καθώς τα τοίχοι  φυλαχτά 

δεν χάθηκαν όμως

είναι αυτά ,

που συγκινούνε 

ανθρώπους που ζούνε 

εδώ 

μιλούν χαμογελούνε .

Μητρόπολη  Αγία Σοφιά 

είναι τα κάστρα εκεί ψηλά 

και μας φωνάζουν ,

λένε τραγούδια οι ποιητές ,

φτιάχνουν φαντάσματα 

νεράιδες γλυκιές 

και μάγισσες τις βραδιές 

να χτίζουν στα χαμένα 

σκοτεινά ,

αυτά που ξεχάσαμε 

στα σκιερά

 της ιστορίας ,

σαν τα αθώα μάτια 

 που κοιτούν σε μια βόλτα 

να την δούν 

την μάνα  πόλη,

στιγμές ευτυχίας .

Στην Σαλονίκη αυτή ,

που μου έδωσε 

στην ζωή 

πίκρα και νίκη,  

την στολίζουνε καμπαναριά 

γράφουν το μελλον 

στα παιδιά δίπλα 

στις κούνιες ,

εκεί που κάνουν αιώρα 

οι σοφοί ,

που γράφουν λόγια 

οι τρελοί ,

που τραγουδάμε .

Είσαι η δίκη μας ξενιτιά 

και ας γελάνε τα παιδιά 

και ας ξεχνάν οι γέροι 

την προσφυγιά.

Ένιωσα στης πόλης 

την αγκαλιά 

που με συντρόφευε 

σε χρόνια πολλά 

και μέρη ,

είσαι η δίκη μου η στοργή ,

η αγαπη που ενοιωσα 

γιατί ζούσα κοντά  σου !

 Ω τι γιορτή !

Χαρά  μου η χαρά σου .

Θεσσαλονίκη μου γλυκιά

τόσα χρόνια μου χάρισες 

τα φιλιά,

 και την καρδιά  σου ,

κάνω την αιώρα μου 

κι εγώ κοιτάζοντας 

τον ουρανό 

να πάρω ένα κομάτι,

ένα σύννεφο δυνατό 

δίπλα στο φεγγάρι 

να δέσω σκοινί 

 και να γευτώ 

σαν τους ανέμους ,

πως είμαι ακόμη 

νέος και παλικάρι, 

ένας ιππότης μαχητής

 που πολεμάει το φεγγάρι  .

Την ελευθερία την ομορφιά 

και την μεγάλη την χαρά ,

ένιωσα όταν σ´ είδα ,

γνώρισα ,

από παιδί  την λευτεριά 

την προσφυγιά ,

μες την ζωή τα ονειρικά ,

σκιρτήματα της σκέψης .

Έτσι μεγάλωσα ιδανικά ,

είδα τον κόσμο ερωτικά ,

και εσένα κρέμασα 

στην καρδιά,

 όσο μπορούσα 

φυλαχτό,

να σε νταντευω να μπορώ 

να απορώ ,

στην ψυχή να κάνω όνειρα ,

για εσένα  να παλεύω 

μες τα σοκάκια τα παλιά ,

στα καλντερίμια 

τα βυζαντινά 

όταν τις  εικόνες σου 

προσκυνώ και σε γυρεύω ,

πως ήρθες  από άλλες 

εποχές ,

που πέρασα κι εγώ 

χρυσές στιγμές 

κοιτώντας σε τα βράδια ,

όταν κοιμόμουν τρυφερά Θεσσαλονίκη μου γλυκιά 

με όνειρα κοντά σου 

στην αγκαλιά σου 

μες σε φιλιά σε χάδια .

Μην κλαις ,δεν κλαίω,

 σε τιμώ ,

φεύγω ,

μα πάντα 

θα σ αγαπώ ξενιτεμένος ,

γιατί η αγαπη είναι στιγμή ,

που μας ανήκει δεν μπορεί 

να φύγει 

από κοντά σου κανένας 

πικραμένος .

Έτσι εγώ θα αφεθώ

Θα κλάψω !

Εσύ είσαι αιώνια 

μα εγώ θνητός ,

το ξέρω ότι μπορώ 

να αποδράσω .

Ήσουνα εσύ

 που μ αγγαλιασες μικρή 

Θεσσαλονίκη 

κι έτσι μου χάρισες ζωή 

που σου ανήκει .

Μα ίσως μπορεί 

και να μ ανήκει  ;

Ευχαριστώ…

ΠΟΙΗΣΗ 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ