ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΝΟΤΑ

ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΝΟΤΑ

17/6/23

Κάποτε θα φύγω

τα σύννεφα 

που σκέπασαν

την ζωή μου 

μαζί με κάτι ηλιαχτίδες, 

ελπίδες 

σκόρπιες λατρεμένες 

μπορεί χαμένες ,

από την ψυχή μου

θολές χρυσές  

ευτυχισμένες ,

θα σωθούν ,

η θα χαθούν .

Μόνο φοβάμαι 

τους αγγέλους ,

όπως εγώ ,

στην αρχή του τέλους 

μην πικραθούν .

Σε κάτι όνειρα του ύπνου 

όταν τα μάτια μου 

θα κλείσω ,

τα χείλη μου μπορούν 

και να γελούν ,

πίκρα,

χαρά ,

λύπη 

και αγωνίες

και κάτι όμορφες κυρίες 

συντροφιά 

θα με κοιτούν .

Όταν τα μάτια  μου 

θα κλείσω 

θέλω τα όργανα να ζήσω 

που δεν μπορώ 

να τα ακούσω εδώ 

Ίσως μια χορδή 

η μία νότα 

την τελευταία τη στιγμή 

θάνατε που  γελάς 

θα σου την κλέψω 

ας πάω απ’ τον παράδεισο στην κόλαση ,

εγώ ,

θα λυτρωθώ .

Ξέρω  κάτι στιγμές 

που θα μου λείψουν ,

υπομονές που θα μ αγγίξουν για πάντα εκεί  .

Στου κάτω κόσμου 

τα περιβόλια ,

που δεν έχει Ανώγεια 

και κατώγεια ,

παρά ψυχές .

Θα περιμένω τις αλήθειες 

σε κάτι  αέναες  συνθήκες λυτρωτικές .

Να είστε σίγουροι 

θα χορεύω ,

σε κάτι σύννεφα

 που θα κλέβω 

απ' τη ζωή ,

αρμενίζοντας 

πάνω στης θάλασσας

το κύμα,

 μέσα σε λέξεις 

σ ένα ποίημα 

και την κρυμμένη 

σ αποθήκες την χαρά 

την ιδανική .

Μπορεί 

να ήταν τόσο λίγη,

μα εγώ την έκρυψα 

μη φύγει 

και θα γελώ .

Γιατί αξίζει στη ζωή μας 

την πίκρα 

να μην την παίρνουμε 

μαζί μας ,

το ξέρετε μόνο 

για αλήθειες 

και μια κλεμμένη 

νότα ,

σας μιλώ…

ΠΟΙΗΣΗ 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΡΓΟ

ΑΘΗΝΑ ΤΖΕΗ