ΚΟΚΚΙΝΑ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

ΚΟΚΚΙΝΑ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ 

ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ

8/2/23

Μήπως δεν ήθελες 

να γεννηθείς ,

ήταν σειρά σου ,

έτσι νομίζω όπως σε όλα 

Θα αντιδρούσες .

Ίσως δεν ήθελες μεγάλος 

να γενείς,

ίσως φοβόσουν

ίσως πολύ αγαπούσες ,

μήπως δεν ήθελες 

να δεις , να προδοθείς

σ αυτό τον κόσμο 

με τις ψεύτικες αλήθειες .

Τα ψεύτικα χαμόγελα   

τα υποκριτικά ,

την ρουφιανιά  ,

αυτά που άλλοι 

τα θεωρούν 

απλές συνήθειες .

Πόσο θυμάμαι 

το χαμόγελο σου αυτό  ,

που η μοναξιά 

μ απελπισία στόλιζε  

τα μάτια ,

μπορεί να ήταν 

και το τελευταίο 

θαρρώ .

Αυτό που μ έκανε 

από τότε 

όλη την ζωή μου κομμάτια .

Μόνος εσύ  

ψευτιά η ζωή,

σαν  μάνα εγώ ,

ο αδερφός σου 

και πατέρας ,

όταν σε σήκωνα 

σαν να είχα μοιραστεί ,

τις τόσο βαριές 

σκέψεις σου στα χέρια ,

μ έλουζε αδερφέ 

της πίκρας ο αέρας .

Με είχες παρέα 

αδελφή ψυχή ,

να συζητάμε να μιλάμε 

όλα αυτά πολλές φορές 

που σε πείραζαν,

μες την απόγνωση σου 

όταν ταξίδευες εκεί 

με τα μάτια 

μέχρι να γίνεις 

δίπλα μου 

από μια πίκρα  

μια Θέου αόρατη μορφή .

Τώρα σε βλέπω 

πάντα μαγικά 

στα ηλιοβασιλέματα 

τα κόκκινα αδερφέ μου 

μπορεί να είσαι τόσο μακριά 

μα είσαι κοντά 

μέσα στην καρδιά 

κάλε μου ,

είσαι το σύννεφο 

στη Δύση που γελά …

ΠΟΙΗΣΗ 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΕΡΓΟ 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΟΥΛΙΑΚΗ